Sanatkar Kuaför

– Benim saçım biraz zorlayabilir, saçımı kesmeye başlayan ya da fön çekmeye çalışan kuaförler çok gür ve zor olduğundan bahsediyor. Bu yüzden kuaföre pek sık gitmiyorum.

Böyle dememe karşılık on dakikada saçımın fönü bitmişti. Aysel, usta bir kuafördü. 

– Yoo bana zor gelmedi, hangi saç olursa olsun benim için fark etmez.

– İşinizi hem pratik hem güzel hem de uygun yaptığınızı söylemişlerdi. Ustalık buymuş demek ki!

– Ustalık mı? Öyle mi dersiniz?

– Evet işinizi iyi yapıyorsunuz. Gördüğüm kadarıyla gelenler de sürekli müşteri. Doğrusu merak ettim, bu işi nasıl öğrendiniz?

– Bir kitabım var, okumak ister misiniz?

– Gerçekten mi? Daha önce hiç kitap yazan kuaför tanımadım. Tabii ki okumak isterim, adı?

-“Hayalim” 

Eve gider gitmez okumaya başladım..

“İnsan hayalleri için mücadele eder. Hayaller insanın sevincidir, bir sonraki güne uyanma motivasyonudur. Mesleğimi anlattığım bir kitap yazmak ve sonra filmini yapmak, benim hayalim.

Dünyaya tekrar gelsem yine aynı mesleği seçerdim. Hem henüz yolun başında olan meslektaşlarıma örnek olmak hem de kişisel tarihimi yazmak istedim.

Kadın kuaförlüğüne dair daha önce yazılmış hikaye gibi, bilgilendirici, keyifle okuyacağımız bir kitap yok maalesef. Camianın ustalarının hayatları, katıldıkları yarışmalar, dünya topuz birincilikleri.. Hikâyeleri anlatılmaya değer..”

Aysel, kitabında; çocukluğunu, ailesini, ilişkilerini, yaşadığı yerleri ve deneyimlerini keyifli bir dille anlatmış…

“Çalışkan bir çocuktum, küçük yaşta ticaret ilgimi çekti. Ticarette hayatı ve insanları öğreniyordum… Babam kasaptı ve ona yardıma giderdim. Bir arkadaşımla sokak sokak gezip, poğaça sattığım oldu.. 

Kuaförlük ilgimi çekiyordu, bir ustanın yanında meslek öğrenmek cazip geldi bana. Mahallemizdeki kuaför Sultan Ablaya gittim. Beni işe alması için kırk dil döktüğümü hatırlıyorum. Yorucu bir meslek olmasına karşılık bir kadına, kendisini iyi ve tazelenmiş hissettirmek, “iyi ki” dedirtebilmek ve kendinde fark etmediği güzelliğini ortaya çıkarıp “bu ben miyim?” diye sevindirmeyi sevdim. Bir insan, mesleğinin “iyi ki” si olmalı derdi Sultan Abla.”

Kitabında, kadın kuaförlüğünün tarihçesinden de bahsetmiş Aysel. Çok usta yetişmezmiş çünkü öğreten usta bulmak zormuş. Öğrenilmesin diye, saçları boyadıkları boya numarasını gazeteye saran ve çöpe öyle atan ustalar varmış. Çıraklar çöpleri karıştırıp, ne boya yaptıklarını ö zaman öğrenirlermiş. 

“Ustam Sultan Abla, neyse ki öğretmeyi seven biriydi. Oldukça da marifetliydi, gündemi takip ederdi ve yarışmalara katılırdı. Almanya’da düzenlenen saç topuzu yarışmasına da katıldı. Topuzları bir sanat gibi işleyip birinci olmuştu. Bu yarışma, benim kuaförlükle ilgili merakımı ve ustalaşmak için çabamı daha da tetikledi.

Yıllar içinde kendi iş yerimi açabilecek hale geldim. Severek yaptığım işimde hayallerimden biri de bir gün bu mesleğin filmini çekmek. Şimdilik bir hayal gibi çünkü iyi bir birikim istiyor ama umudum var. Bu kitabı nasıl yazdıysam filmini de çekebilirim.”

Aysel mesleğinde ustalaşmış ama öğrenmesini sonlandırmamış. Yenilikleri takip eden, saçın ilminde derinleşmeye çalışan bir usta olmayı başarmış. Yeni yetişenlere de her zaman mesleğinin ince detaylarını paylaşıp öğretmiş.

Kitabın arka kapağında verdiği mesaj ise çok hoşuma gitti: 

“Hayal kurmaktan vazgeçmeyen ve mesleğinin öğrencisi olmayı sürdüren herkese selam olsun..”