Çıkmaz Sokaktan Çıkmak

Sevil, yoğun bir iş gününün ardından arabasına bindi. En kısa yoldan eve gitmek istiyordu. Yeni taşınmıştı ve yıllarca oturduğu evin adı artık “eski ev” olmuştu. Şimdi yeni evinin sokağına doğru kafasında onlarca düşünceyle yöneldi. Birçok şeyin değiştiği ve birçok yeni duruma alışması gereken bir dönemdeydi. Buna yeni taşındığı ev de dahildi.

Uzun süredir sürüncemede bıraktığı kararları tek tek alıyor ve hayata geçiriyordu. Enine boyuna düşünülmüş ve nihayet iyi olduğuna inandıktan sonra adımı atılmış kararlardı bunlar. Yani fevri veya “ben öyle istiyorum” türü değildi. Buna karşılık sanki bir kaos çıkmıştı. Onca ertelediği şeyi yapmaya cesaret etmişken, neden böyle hissediyordu? Neden her şey daha da karmaşıklaşmış gibiydi? Ertelediklerini hayata geçiriyor, ilerlemeye çalışıyordu ama hayat da zorluyordu. “Neden böyle oluyor, neden hemen bir rahatlık gelmiyor? Neden bu sıkışmışlık hissinden çıkamıyorum?”

Düşüncelere dalınca dikkati dağıldı ve kırmızı "Girilmez" tabelasını kaçırdı. Tek yönlü, daracık ve tamamen yanlış bir sokağa dalıverdi. Azıcık ilerleyince, yola park etmiş büyük kamyonu ve çıkmaz bir sokakta olduğunu fark etti. Tam o sırada arkasına başka bir araç daha yanaşıp durdu ve bir tane daha. Arkadan sesler yükseliyor, kornalara basılıyordu. “Bayaaaann ilerler misin! daaat daaaat.”

“İlerlemek mi?” Onun yapmaya çalıştığı da tam olarak buydu zaten ama ilerlemeye çalışırken birden köşeye sıkışmıştı. “Bu kadar olur, burada da mı sıkışabildik yani?” diye acı acı güldü. Arkasındaki arabalara geri geri gitmeleri için eliyle işaret etti. Çünkü herkes önce geri geri gitmeden kimse bir yere gidemeyecekti.  

Nasıl da kendinden emindi girerken bu sokağa! Şimdi milim milim geri giderken terliyordu. Geri vitesle ilerlemek ne kadar da zordu! Öyle birdenbire sokağa girmeye benzemiyordu. İçinden “Yaa şurası bir bitse, bir çıkabilsem.” diye geçirdi. Bu cümle ona çok tanıdık geldi. Son günlerde ne çok söylüyordu bunu kendine.

O anda her daha iyinin önündeki görünmez güçlüğü fark etti. “Tabi ya!” dedi arabada yüksek sesle.  Doğru yola çıkabilmek için bazen bir miktar geri viteste gitmek gerekiyordu.   Kaos gibi görünüyordu ama çıkmaz sokaktan geri vites yapmadan doğru yola çıkılmazdı ki.

Bu kendi hayatında da böyle oluyordu. Geçen hafta evini taşırken de aynı kaos olmuştu; fakat yeni düzeninin kapısını da o kaos açmıştı. Kolilerin içerisinden diş fırçasını bir saat aramıştı. Halbuki eski evin o kırık dökük banyosunda ve o plastik bardakta, bir el uzatma mesafesindeydi önceden. Şimdi ise evine yerleşmiş, diş fırçası da kendine güzel bir yer bulmuştu.

Demek ki, bazı toparlanmalar dağılmalardan geçmek zorundaydı. Dikiz aynasına bakarken yüzündeki tebessümü fark etti. Çıkmaz sokaktan çıkmış kişinin tebessümüydü bu. O tebessümün önündekiler, bir miktar kaos ve bir miktar da terdi ama buna değerdi.