Geçici Ama..

Bir fide ilk çiçeğini verdiğinde, bu onunla ilgili bir ümit doğurur. "Meyvesini de verecek demek ki!" Her çiçek meyveye döner mi peki? Yüksek katlı binaların balkonlarında minik tarım denemeleri yapanlar bilir. Biber sürü sürü çiçek açar; ama çoğu zaman yaprak bitlerinin kurbanı olur. Domates çiçekleri, henüz çiçekken dökülüverirler. Patlıcanın cömertçe açan çiçekleri, küskünce söner.

Bir fide ilk çiçeğini verdiğinde, bu müjde etkisi yapar. “Müjde, bir şeyler yolunda gidiyor!” Her zaman yolunda gitmez oysaki. Bir rüzgar çıkar, bir kuraklık olur, bir insan görür ve daha meyveye dönmeden koparılır dalından…

İnsanların böyle bir meylinin olması üzücüdür. Bir yere kar yağsa, o karın en pürüzsüz yerine özellikle koşar ve orayı bozar. Ormanın daha önce geçilmemiş bir yerindeyse dalları kırıp, otları ezer. Gölgesinden faydalandığı asırlık bir ağacın altında mangalını alır piknik yapar. Günün sonunda o güzelim yeşilliğe plastik atıklarını atar ve sönmemiş kömür karasıyla baş başa bırakıp gider. Maalesef doğayı sahipsiz sanır insanoğlu. Seyahat ettiği arabanın camını açıp, elindeki ambalajı yol kenarına fırlatır. Hafta sonu gittiği bakımlı parkta keyifle çekirdek çitleyip; kabuğunu avuç avuç yerlere atar. Bulduğu sakin ve tertemiz kıyıda içeceklerinin ambalajına kum doldurur. Denize poşet poşet çöpünü atar..

Güzel olanı neden bozar insan? İyi olana neden bir husumeti var? Peki, her insan böyle mi yapar?

Hayır elbette; toplumun, tüm zamanlarda doğru bulduğu davranışlar da vardır. Sağlıklı toplum, sağlıklı insanın akıl ve mizacına uyumlu iyilikler barındırır. Yaşlıya yardım edilmesi, çalışamayacak durumda olana el uzatılması gibi. Olumsuzluğun yayılımına karşı iyiliğin kalıcı bir deneyim olarak aktarılması gerekli değil mi?

İyi olanı, güzel olanı korumak ve imar etmek de var insanın yapısında. Bir fide ilk çiçeğini verdiğinde merhametle bakabilenler var. Kaldırımdaki taşların arasından başını uzatmış küçük bir ota da değer veren insanlar.. Onu çiğnememek için adımını değiştirenler. Betonların arasında can çekişen bir fidanı sahiplenenler. Kuruyan bir dalın dibine su dökmek için yolunu uzatan şefkatli eller. Gölgesinde dinlendiği ağacın altına çöpünü bırakmayanlar. Bir de, orayı sonrakiler için bulduğundan daha temiz bırakan insanlar da eksik olmaz.

İşte, fidede meyveye dönen çiçekler onlardır. Geleceğe dair hep ümit verirler insana.