Geçip Giderken

Her başlangıcın bir sonu olduğunu bildiğimiz,

Her doğanın bir gün öleceğini gördüğümüz,

Her gelişin bir gidişi olduğuna şahit olduğumuz bu hayatta…

Nereye koşuşturuyoruz?

Kime, neye kızıyoruz,

Neyden şikâyet ediyoruz?

Bir çiçeğin açıp solacağını,

Güneşin doğup batacağını,

Mevsimlerin değişeceğini,

Çocukların büyüyeceğini,

Sevdiklerimizin bir gün hayatımızdan çıkacağını bilirken,

Belki de unuttuğumuz şey, her gün küçük ya da büyük bir seçim yaptığımız.

Kalmak ya da gitmek,

Susmak ya da konuşmak,

Kızmak ya da anlamaya çalışmak,

Bağışlamak ya da kin tutmak,

Üretmek ya da tüketmek,

Yapmak ya da yıkmak,

Yük almak ya da yük olmak,

Korkmana rağmen hareket etmek ya da olduğun yerde kalmak..

Belki hayatın sınavı da tam burada başlıyor.

Bize ne olduğu kadar,

Yol ayırımında neyi seçtiğimiz..

Kaybettiğimizde verdiğimiz tepkimiz,

Güç elimizdeyken nasıl davrandığımız,

Kimse görmezken nasıl biri olduğumuz…

Birinin bize haksızlık ettiği anda,

Haklı olmayı mı yoksa hak eden olmayı mı seçtiğimiz..

Hayat her zaman önümüze büyük sorular koymuyor.

Bazen çok küçük anlarda sınanıyoruz.

Bir insanın bize ihtiyacı olduğunda,

Kendi telaşımızdan birkaç dakika ayırıp ayırmayacağımızda.

Elimizdekini paylaşırken,

Kimse bilmeyecek olsa bile doğru olanı yapıp yapmayacağımızda…

Çöpümüzün hacmini küçültüp dışarıya koku vb rahatsızlık vermeden atmamızda,

Sıcakta çalışan parktaki görevliyi soğuk bir içecekle ikramlamamızda,

Binanın girişindeki yavru kedilerin annesini ürkütmemek için yolumuzu değiştirmemizde..

Çok küçük şeyler, insana kazandırabilir..

Çok küçük şeyler nedeniyle insan kaybedebilir..

Yaşından ya da algısından dolayı anlamaz denilene ekmeğin bayatını vererek

Açlığı olanın gözüne baka baka tokluğumuzu yaşayarak

Balkonda susuzluk çeken çiçeği, artık heyecan vermediği için görmezden gelerek.

Bazen de gereksiz yere yorgunluklar vererek..

İşini düzgün yapmayanların verdiği yorgunluklar ne çoktur.

“Ne yaparsan yap, öylesine yapma” mottosu ne kadar güzelse

İşini detayda kalitesini gözetmemek de o kadar yorucu değil mi?

Ve biz bütün bunları yaşarken hayat sessizce geçip gider.

Biz kızarken,

Ertelerken,

Beklerken,

Yorulurken, yorarken,

Bir gün daha eksilir ömrümüzden.

Oysa biraz daha irdeleyen

Biraz daha öğrenen

Biraz daha gören, fark eden,

Ve biraz daha şükreden olsak.

Sahip olduklarımızın kıymetini bilsek, kıymetlendirsek…

Önemli olan,

Bu hayattan ne kadar uzun geçtiğimiz değil

Geçip giderken nasıl seçimler yaptığımız değil mi sonuçta?..