Yorulmak Nedir Bilmeli Mi İnsan?
İnsan, yorulmayı ne zaman öğrendi? Daha doğrusu, yorulmayı bir mazeret hâline getirdi? Bazen düşünüyorum da; kâinatın hiçbir köşesinde durmayı seçen bir düzen yokken, neden insan sürekli durmanın gerekçelerini arıyor?
Güneş, milyarlarca yıldır her sabah doğuyor. Hiçbir sabah, "Bugün içimden gelmiyor." demiyor. Ay, gecenin karanlığını usanmadan aydınlatıyor. Deniz, kıyıya milyonlarca dalga gönderiyor; her biri geri çekiliyor, sonra yeniden geliyor. Rüzgâr, önüne çıkan dağlara rağmen esmeye devam ediyor. Irmaklar, kayalara çarpa çarpa denize ulaşıyor. Hiçbiri yolun zorluğunu bahane etmiyor.
Toprağa düşen küçücük bir tohum bile bunu biliyor. Karanlığın içinde sessizce çatlıyor, sert toprağı deliyor, güneşe ulaşabilmek için görünmez bir mücadele veriyor. Kimse onu alkışlamıyor, kimse başarısını kutlamıyor. Ama o yine de azimle büyüyor.
Arılar sabahın ilk ışıklarıyla kovandan çıkıyor. Binlerce çiçeği dolaşıyor, kilometrelerce yol kat ediyor. Karıncalar, kendilerinden kat kat büyük yükleri hiç şikâyet etmeden taşıyor. Örümcek, bozulan ağını defalarca yeniden örüyor. Yağmur damlası, sessizce toprağın altındaki tohumu uyandırıyor.
Aslında insan, hayret ettiği bütün bu düzenin en mükemmel örneğini kendi içine baktığında da görür.
Kalbi, farkında olmasa da durmadan çalışır. Akciğerleri her nefeste hayatı içine çeker. Gözleri binlerce görüntüyü ayırt eder. Beyni saniyeler içinde milyonlarca bağlantı kurar. Hücreleri yaşlanan dokuları onarır, bağışıklık sistemi görünmeyen savaşlar verir. Uyurken bile bedenindeki kusursuz düzen işlemeye devam eder. Hiçbiri emeğinin karşılığını istemez; sadece var olabilmen için çalışır.
Zaman, kimseyi beklemiyor, hep ileri doğru akıyor. Mevsimler sırasını şaşırmıyor. Dünya kendi ekseninde dönmeye devam ediyor. Gece, sabaha; kış, bahara yerini bırakıyor. Kâinatın her köşesinde sessiz ama kararlı bir hareket var.
Belki de mesele, yorulup yorulmamak değildir; yorulduğunda yürümeye devam edebilmektir. Çünkü hayatın hiçbir yerinde durmak yoktur. Güneş görevini tamamlar, yerini aya bırakır; gece sabaha teslim olur. Ağaç meyvesini verir, sonra gelecek baharın hazırlığına koyulur. Nehir denize ulaşır ama yolculuğu orada bitmez; yeniden gökyüzüne yükselir, yeniden yağmur olur.
İnsan da bu kesintisiz akışın dışında değildir. Tamamladığı her iş, yeni bir başlangıcın kapısını aralar. Bir başarı, alkış alıp durmak için değil; daha faydalı bir işe hazırlanmak içindir. Çünkü hayat, bitirdiğimiz işlerle değil; bitirdiğimiz her işten sonra yürümeye devam etmekle anlam kazanır.
Bu yazı sana nasıl hissettirdi?
Tek tepki seçebilirsin. Başkasına basınca değişir, aynısına basınca geri alınır.
Toplam 1 tepki
Yorumlar (16)
Emine Arslan dedi ki
11 Temmuz 2026Zaman hep ileri doğru akıyor, o yüzden insan yorulduğunda da yürümeye devam edebilmeli. Çok güzel bir yazı, teşekkür ediyorum.
Tülin D dedi ki
11 Temmuz 2026Hayatta durağanlığa yer olmadığını anlatan çok güzel bir yazı olmuş. Eskilerin de söylediği gibi "hareketten bereket doğar."
selçuk canbilek dedi ki
11 Temmuz 2026Yoruldum bir nefes alayım dediğimiz zaman hep sıfırdan yeniden başlıyoruz. Aslında devinimi yeniden başlatmak hareketi devam ettirmekten çok daha zor. Çoğu zamanda başlıyamıyoruz zaten...
Seçilen Öztürk dedi ki
11 Temmuz 2026Yürümek vazgeçince aslında hayattan da vazgeçiyoruz. Ne kadar doğru, tüm yaratılanlar hareketten ödün vermiyor.
Sümeyra dedi ki
11 Temmuz 2026Elinize emeğinize sağlık.
Ne kadar doğru...Yorulmak diye bir şey yok.
Bir işi bitirdiğinde yeni bir işe başlamak var...Selmin hamidioğlu dedi ki
11 Temmuz 2026Yorulmak nedir, bilmemeli insan!
Akşam olup başını yastığa koyana dek; canlı, diri ve tebessümlü olmalı ☺️Muhammet Kansoy dedi ki
11 Temmuz 2026Galiba olması gereken sevdiğin işte iyi olmak değil, içinde bulunduğun durum her ne olursa olsun iyi olmak.
Seviye zeren dedi ki
13 Temmuz 2026Kaleminize sağlık. Aslında yorulma var mı? Tabiki de yok. İnsanoğlu çok aceleci ya. daha başlarken işin bitmesinin hesabını yapıyor.
O işi yapmanın ilmini bilince işi yapmak koymuyor insana. Bununla Birlikte gönülsüzce işler yapıldığında zoraki o işin ucundan tutmaya çalışınca yorulmak bir o kadar kolay...Yorgunluk deniyor ya o yorgunluğa değecek benim amacım ne? Bu işi ben neden yapıyorum. Bu yorgunluğa değer bir iş olunca...
İ. Erdem dedi ki
13 Temmuz 2026Yoruldum diyerek hareketi durdugumuzda kendimize kurduğumuz tuzakları bir fark edebilsek.
Hilal dedi ki
13 Temmuz 2026Gerçekten yorulmanın nasıl bir şey olduğunu bilmeyenler, en basit işte çok yoruluyorlar..
İpeki Kaya dedi ki
14 Temmuz 2026İnsan bu kadar marifetli özel bir canlıyken yorulmamanın formülünü biliyor aslında. Bir amacının olması, o amaca götüren hedeflerinin olması, istemesi, istediğinde net olması, ulaşmak için çabalaması…O zaman “Yorulmak nedir bilmiyor” biraz yavaşlayıp güçlenip yine devam edebiliyor.
Özlem Ö. dedi ki
17 Temmuz 2026İnsan yoruldum deyip hareketini durduruyor.. oysa yeni bir işle devam etmek çözümdü aslında.
Seviye Zeren dedi ki
22 Temmuz 2026"Ay çok yoruldum" sıkça duyduğumuz bir cümle. Oysa hayatın içinde yapmak zorunda bırakılan öyle zamanlar oluyor ki. Farkında olmadan dediğimiz bu sözcükler onların yanında sönmüş balon gibi kalıyor. Oysa ki o minnak yorgunluklar bizi ne güzel hayata hazırlıyor. HAREKET... çok kıymetli bilinmesi gereken bir şey.
İ. Erdem dedi ki
26 Temmuz 2026Yorulmak aslında hedefimizi seçemedigimiz de kaçış rampası olabilir mi.
Ayten D. dedi ki
28 Eylül 2026Yorulmaya yanlış bir anlam yüklemiş olabiliriz. Zira hastalıktan kaçar gibi kaçıyoruz. Oysa, bir çok rahatsızlık bile hayatımıza hareket kattığımızda kontrol edilebilir hale geliyor
Ayşe Kartal dedi ki
30 Eylül 2026Tatil çalışınca güzel
Özlem ayrılık olunca var
Yorgunluk varsa ne güzel çalışma imkanım da var.
Çalış, koş, iş yap, yorul ve dinlen tekrar çalış
İnsan ancak kabul ederse döngüleri ve nedenlerini, belki o zaman yorulmak lazım, ne güzel der yorulmak..