İnsan, yorulmayı ne zaman öğrendi? Daha doğrusu, yorulmayı bir mazeret hâline getirdi? Bazen düşünüyorum da; kâinatın hiçbir köşesinde durmayı seçen bir düzen yokken, neden insan sürekli durmanın gerekçelerini arıyor?
Güneş, milyarlarca yıldır her sabah doğuyor. Hiçbir sabah, “Bugün içimden gelmiyor.” demiyor. Ay, gecenin karanlığını usanmadan aydınlatıyor. Deniz, kıyıya milyonlarca dalga gönderiyor; her biri geri çekiliyor, sonra yeniden geliyor. Rüzgâr, önüne çıkan dağlara rağmen esmeye devam ediyor. Irmaklar, kayalara çarpa çarpa denize ulaşıyor. Hiçbiri yolun zorluğunu bahane etmiyor.
Toprağa düşen küçücük bir tohum bile bunu biliyor. Karanlığın içinde sessizce çatlıyor, sert toprağı deliyor, güneşe ulaşabilmek için görünmez bir mücadele veriyor. Kimse onu alkışlamıyor, kimse başarısını kutlamıyor. Ama o yine de azimle büyüyor.
Arılar sabahın ilk ışıklarıyla kovandan çıkıyor. Binlerce çiçeği dolaşıyor, kilometrelerce yol kat ediyor. Karıncalar, kendilerinden kat kat büyük yükleri hiç şikâyet etmeden taşıyor. Örümcek, bozulan ağını defalarca yeniden örüyor. Yağmur damlası, sessizce toprağın altındaki tohumu uyandırıyor.
Aslında insan, hayret ettiği bütün bu düzenin en mükemmel örneğini kendi içine baktığında da görür.
Kalbi, farkında olmasa da durmadan çalışır. Akciğerleri her nefeste hayatı içine çeker. Gözleri binlerce görüntüyü ayırt eder. Beyni saniyeler içinde milyonlarca bağlantı kurar. Hücreleri yaşlanan dokuları onarır, bağışıklık sistemi görünmeyen savaşlar verir. Uyurken bile bedenindeki kusursuz düzen işlemeye devam eder. Hiçbiri emeğinin karşılığını istemez; sadece var olabilmen için çalışır.
Zaman, kimseyi beklemiyor, hep ileri doğru akıyor. Mevsimler sırasını şaşırmıyor. Dünya kendi ekseninde dönmeye devam ediyor. Gece, sabaha; kış, bahara yerini bırakıyor. Kâinatın her köşesinde sessiz ama kararlı bir hareket var.
Belki de mesele, yorulup yorulmamak değildir; yorulduğunda yürümeye devam edebilmektir. Çünkü hayatın hiçbir yerinde durmak yoktur. Güneş görevini tamamlar, yerini aya bırakır; gece sabaha teslim olur. Ağaç meyvesini verir, sonra gelecek baharın hazırlığına koyulur. Nehir denize ulaşır ama yolculuğu orada bitmez; yeniden gökyüzüne yükselir, yeniden yağmur olur.
İnsan da bu kesintisiz akışın dışında değildir. Tamamladığı her iş, yeni bir başlangıcın kapısını aralar. Bir başarı, alkış alıp durmak için değil; daha faydalı bir işe hazırlanmak içindir. Çünkü hayat, bitirdiğimiz işlerle değil; bitirdiğimiz her işten sonra yürümeye devam etmekle anlam kazanır.
14 Responses
Gerçekten yorulmanın nasıl bir şey olduğunu bilmeyenler, en basit işte çok yoruluyorlar..
Yoruldum diyerek hareketi durdugumuzda kendimize kurduğumuz tuzakları bir fark edebilsek.
Kaleminize sağlık. Aslında yorulma var mı? Tabiki de yok. İnsanoğlu çok aceleci ya. daha başlarken işin bitmesinin hesabını yapıyor.
O işi yapmanın ilmini bilince işi yapmak koymuyor insana. Bununla Birlikte gönülsüzce işler yapıldığında zoraki o işin ucundan tutmaya çalışınca yorulmak bir o kadar kolay…
Yorgunluk deniyor ya o yorgunluğa değecek benim amacım ne? Bu işi ben neden yapıyorum. Bu yorgunluğa değer bir iş olunca…
Galiba olması gereken sevdiğin işte iyi olmak değil, içinde bulunduğun durum her ne olursa olsun iyi olmak.
Yorulmak nedir, bilmemeli insan!
Akşam olup başını yastığa koyana dek; canlı, diri ve tebessümlü olmalı ☺️
Elinize emeğinize sağlık.
Ne kadar doğru…
Yorulmak diye bir şey yok.
Bir işi bitirdiğinde yeni bir işe başlamak var…
Yürümek vazgeçince aslında hayattan da vazgeçiyoruz. Ne kadar doğru, tüm yaratılanlar hareketten ödün vermiyor.
Yoruldum bir nefes alayım dediğimiz zaman hep sıfırdan yeniden başlıyoruz. Aslında devinimi yeniden başlatmak hareketi devam ettirmekten çok daha zor. Çoğu zamanda başlıyamıyoruz zaten…
Hayatta durağanlığa yer olmadığını anlatan çok güzel bir yazı olmuş. Eskilerin de söylediği gibi “hareketten bereket doğar.”
Zaman hep ileri doğru akıyor, o yüzden insan yorulduğunda da yürümeye devam edebilmeli. Çok güzel bir yazı, teşekkür ediyorum.